Mój minimalizm

Ostatnio zauważyłam, że im mniej, tym lepiej. Począwszy od jedzenia, skończywszy na posiadaniu. Właściwie to wszystko, dzięki pandemii. Jakoś rok temu odkryłam, czym minimalizm może być. Nie w głowie mi już gromadzenie niepotrzebnych rzeczy, bo: „tak wypada” bądź żeby komuś zaimponować. Stworzyłam zatem punkty, które stanowią podsumowanie i definicję mojego minimalizmu:

  1. Kupowanie tylko potrzebnych rzeczy według listy
    Jedzenie – uprzednio planuję posiłki na cały tydzień, po czym robię zakupy według założonego planu.
    Ubrania – rzadko kupuję. Preferuję zakup tego, co faktycznie potrzebne. Nie żeby udowodnić swój statut.
  2. Czyste biurko przy pracy zdalnej – bez tego ani rusz. Większość rzeczy wokół mnie rozprasza.
  3. Sprzątanie na bieżąco – moje ostatnie odkrycie. Dzięki temu nie muszę przeznaczać całego dnia na wielkie porządki.
  4. Kolory ubrań – raczej stawiam na takie zwyczajne barwy, bez udziwnień i wzorów. Tak czuję się najlepiej.
  5. Pozbywanie się rupieci – co jakiś czas robię remanent mieszkania, wyrzucam to, o czym już dawno nie pamiętam, a jedynie zagraca przestrzeń.

NAJWAŻNIEJSZE!
Minimalizm to ograniczenie do minimum wymagań, potrzeb i dążeń. Nie narzucam sobie zatem jakiegoś rygoru. Owszem, dążę do realizacji przeróżnych celów, ale staram się cieszyć z procesu tworzenia. Bo dlaczego mamy mieć w głowie tylko szczyt góry? Widoki po drodze też mogą być całkiem przyjemne. Tego się trzymam. Mój minimalizm to lżejsze życie, bez balastu.

Na zdrowie – czyli jak mieć szacunek do własnego ciała

Bywa tak, że niektóre książki wpadają nam w ręce zupełnie nieprzypadkowo.

Miałam tak z Ołówkiem Katarzyny Rosickiej-Jarczyńskiej.

Można by rzec, że ta pozycja naszkicowała mi  drogę do szacunku wobec własnego ciała i zdrowia.

Od modelki, pięknej i mądrej kobiety, aż po wyłączoną ze świata istotę.

W sumie akcja rozwija się niepozornie. Do czasu pewnego spaceru. Bohaterka, idąc śmiało chodnikiem, nagle się potyka. Właśnie ten upadek ją określa i jednocześnie skazuje na chorobę. Stwardnienie zanikowe boczne obejmuje całe ciało. Rozpościera się po mięśniach, aż powoli wnika w charakter. Z czasem choroba staję się jej definicją. O reszcie historii polecam przeczytać w książce.

Co daje Ołówek?

Przede wszystkim sprawia, że na co dzień zaczyna się doceniać zdrowie. Naprawdę – dostarcza radości z samodzielnego wstawania z łóżka. Niby nic, a jednak bycie samowystarczalnym to wspaniałe uczucie.

Ogromną dawkę szczęścia gwarantuje trzymanie uszka od kubka z gorącą kawą. Pełna kontrola nad ruchami pozwala również na pewną kontrolę życia.

Co istotne – sama chora to autorka książki.

Codzienne czynności zyskują większą rangę. Każdy ruch jest darem.